مسیریابی پویا

مسیریابی پویا توسط پروتکل‌های مسیریابی موجود روي سيستم قابل تعريف هستند. پروتكل‌هاي مسيريابي يك وظیفه برعهده دارند: به روترها قابليت كشف نحوه دستيابي به شبكه‌اي كه از طريق همسايه‌هاي خود به آنها راه دارند را مي‌دهند. دو نوع پروتكل اصلی مسيريابي وجود دارد: پروتكل‌هاي بردار فاصله و پروتكل‌هاي وضعيت لينك.

ساده‌ترين پروتكل‌ها، ‌پروتكل‌هايي هستند كه در دسته پروتكل‌هاي بردار فاصله قرار مي‌گيرند. اين گروه تصميمات مسيريابي خود را، براساس تعداد روترهاي موجود در طول مسير تبادل بسته تا مقصدش، مي‌گيرند. مزيت اين پروتکل استفاده از حداقل منابع براي تصميم‌گيري است. اما عيب آن عدم توجه به پهناي باند يا میزان بار قابل حمل توسط لينك‌هاي ارتباطي تا مقصد است. اين پروتكل‌ها همچنين داراي محدوديت‌هايي در فواصل زياد هستند. ممكن است مسير تا مقصد داده معتبر باشد اما روتر به خاطر متريك بالاي اعلام شده، میزبان يا شبكه دور دست را ‌غير قابل دسترس بداند.علاوه بر اين، معمولا اين نوع پروتكل‌ها، كل جداول مسيريابي خود رادر فواصل زمانی مشخص، پخش مي‌كنند. اين امر منجر به صرف مدت زمان و پهناي باند قابل توجهي مي‌شود. پروتكل‌هاي زیرمجموعه اين طبقه عبارتند از: RIP ،IGRP و BGP.

پروتکل‌های وضعیت لینک با نگهداری پایگاه داده‌ای از اطلاعاتی که از روترهای دیگر دریافت می‌کنند (پایگاه داده وضعیت لینک)، کار می‌کنند. این بدین معنی است که هر روتر مسئول انتخاب بهترین مسیر از بين مسیرهایی است که توسط روترهاي همسايه به آن معرفي شده است. همچنین هر روتر بايد مسیری به عنوان مسیر جایگزین براي رسيدن به هدف را در جدول خود نگهداري كند، تا در صورتي كه مسیر اول در دسترس نباشد، از این مسیر جایگزین استفاده کند.